Απλά μαμά.

Απλά μαμά.

Σκόρπιες σκέψεις. Καραντίνα.

Δεν θυμάμαι σε ποια μέρα είμαι. Σταμάτησα να μετράω. Μαμά. Είμαι απλά μαμά. Δεν δουλεύω πια. Δεν τρέχω για εξωτερικές δουλείες και κοινωνικές υποχρεώσεις, δεν πάω ταξίδια, δεν,δεν,δεν.Είμαι απλά μαμά. Πόσο μεγάλη ευλογία αλλά και πόσο πρωτόγνωρο είναι. Κάπου νιώθω ότι σταμάτησε ο χρόνος μια Κυριακή . Μια όμορφη ηλιόλουστηΚυριακή με τα παιδιά στο σπίτι. Η Δευτέρα όμως, πότε θα έρθει η Δευτέρα;

Έστειλα μήνυμα. Εγκρίνεται για εύλογο χρονικό διάστημα. Στο ταμείο της υπεραγοράς μου λέει η κυρία στο ταμείο «Εμείς δεν είμαστε άνθρωποι;» Την κοίταξα στα μάτια , κούνησα το κεφάλι μου και έμεινα σιωπηλή. Έφυγα . Δεν ήξερα τι να της πω. Πότε θα έρθει η Δευτέρα; Σε δύσκολους καιρούς , σε πολέμους μια αγκαλιά ένα χάδι στο χέρι ,ένα φιλί στο μάγουλο ήταν βάλσαμο στην ψυχή των ανθρώπων. Τώρα; Μου λείπουν όσο ποτέ άλλοτε τα αδέλφια μου. Είναι στο εξωτερικό, δεν θα έρθουν , δεν μπορούμε να τους φέρουμε πίσω προς το παρών. Με τρομάζει αυτό.. Αλλά είναι το σωστό.

Πότε θα έρθει η Δευτέρα; Και μετά θα συνεχίσουμε από εκεί που το αφήσαμε; Δεν το νομίζω. Θα χρειαστεί να μάθουμε να ζούμε αλλιώς. Τίποτα μην έχεις στην ζωή σου δεδομένο μας έλεγαν. Αυτό πλέον παίρνει υπόσταση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο πλέον. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Πρέπει όμως να είμαστε δυνατοί γιατί όταν τελειώσει όλο αυτό θα πρέπει να μαζέψουμε τα κομμάτια και να φτιάξουμε ξανά το παζλ. Άρα πρέπει να κρατήσουμε την ενέργεια μας και να φυλάξουμε ψυχικό απόθεμα γιατί θα μας χρειαστεί μετά. Τώρα έχω ένα και μοναδικό ρόλο. Απλά να είμαι μαμά. Που παρεμπιπτόντως μόνο αυτό ακούγεται μέσα στο σπίτι. Μαμά , μαμά, μαμά. Και η ιδέα να κρυφτώ στον μπάνιο δεν παίζει γιατί έχω και την μικρή μου συνεργό μαζί. Πάσχα, τόσο διαφορετικό φέτος. Και επίσημα θα το περάσουμε μόνοι. Ανεβαίνουμε τον δικό μας Γολγοθά .Σύντομα όμως θα έρθει η Ανάσταση για όλους μας

ΥΓ: Τι θα κάνω όταν τελειώσει η καραντίνα; Πολλές φορές έχω σκεφτεί αυτή την ερώτηση η απάντηση είναι πάντα η ίδια θα τρέξω να αγκαλιάσω αυτούς που αγαπάω. Θέλω να δω δρόμους να σφύζουν ζωή , παιδιά στα πάρκα, ηλικιωμένους να κάνουν βόλτες, θέλω να χορέψω. Θέλω να βγω έξω.

Ειρήνη Καραγιώργη

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *